بیا تا نفرت از دل ها بشوییم سخن از دوستى با هم بگوییم به شهر کینه ها رفتن چه حاجت فضاى اشتى را ره بجوییم بیا اباد سازیم این وطن...

...صد نیستان شام اوست در همه غربتسرا بانگ نی است بانگ نی را کاروانها از پی است این نی اندر محفل هر مرد و زن شور انگیزد، وطن گوید وطن!...

...گون است، هامون پر از فسونست کار زمین نگونست، بر اسمان بیائید پرواز اسمانها دور از وطن نزیبد یاد از وطن نمائید، تا پرفشان بیائید بلخ و هرات و کابل،...

خط بکش اى هموطن! بر خودفروشان خط بکش برسر مزدور پاکستان و ایران خط بکش خط بکش بر کاسه لیسان، سگان اجنبى برسر ادمکشان نامسلمان خط بکش تابکى در خواب...

...ایکه دورى از وطن غربت نشین هستى کنون! چون گدا باشى اگر جاه و مقامت تاجدار دور باشى هموطن از درد غربت تا ابد! درد جانسوزست و میسوزد سراپاى "عیار"...

...بنام دین و وطن چه جنایتى که نبود که بار ها نمودیم و نه سوال شدیم چه افتخار بزرگى که در تمام جهان بجنگ و وحشت و قاچاق بى مثال...

گر بسته نکردید کمر در شکن ما ویرانه نسازید دگر این وطن ما تا چند کشید بهرخدا، خط بطلان بر مذهب و ائین و به کیش و سنن ما کشتید...

...کشت تا دنیاست خواهى مرد همیشه سرنوشت این وطن در دست قصابست و دلالست و تو یکبار نه، صدبار ببانگ گرگ امدهاى کذابان شتابانى وطندار عزیز من! فریب تاجران خون...

...هوش! منشین بیخبر از حال غریبان وطن گیر اطفال یتیم بهر صفا در اغوش مبر از یاد " عزیزه " عید بشکسته دلان که فتاده بوطن عدهء بیخورد و نوش...

در جستجوى نان ، یک، دو، هزار، ده ها هزار. ای هموطن، برادر محروم از حقت ! اى نوجوان پر ز تکاپو و ارمان ! نانت نداد کسی، اندر دیار...

تا چند بهم دشمنى و دست و گریبان اى ملت افغان! بنگر وطنت گشته سراسر همه ویران اى ملت افغان! دشمن به کمین است چو روباهء دغل کار بیدار شو...

میرباید افعى جنگ ، طعمه اش را زین دیار زانکه اینجا کینه است و نفرت است و انزجار مالک قدرت شدند ، ناخوانده بر دوش وطن بر شدند بهر بقا...

گوشهء خاک وطنم ارزوست بر تن عریان کفنم ارزوست تا نرود جان من از تن برون اب بقا زان دهنم ارزوست باز درین گوشهء زندان غم حکمت پیر کهنم ارزوست...

...فکر من، قلب من، نگاهء منست کس بمن در وطن نمیگوید عدل کسرى است ، سرپناهء منست نازنین شهریار من عمریست واژهء اشک و اهء منست ماخذ: صفحه انترنتی وطندار...

عمرها شد که وطن سوخت، کسى اشک نریخت جنگل و باغ و چمن سوخت، کسى اشک نریخت حرمت گیسوى مام وطنم ریخت به خاک دلش از رنج و محن سوخت،...

...اى هموطن! در یاب که من این رشته ها را از تو بگسیختن نمیخواهم وطن در بند استبداد باشد ، من کجا ارام ؟! بدان در خواب ناز، در گور...

...در چنگ و نى و تار و رباب ، ساز نمانده در نغمه و در ساز وطندار ، جرسى نیست چندیست که گرگان زده شبخون به دیارم چوپان وطن خفته...

...سبزوطن کزاتش جنگ سوخته است مطمئنم باردیگر چون گلستان میشود اری! باور دارم اینکه قاتل همسایه ام چهره پنهانیش روزی نمایان میشود باورم اینست «بهشتی» کز سرخاک وطن این زمستان...

...بیشتر است اشنا است غریب وطنم با غم و درد دور از راحت و بی خانه و بى بام و در است غم بى مهرى دوران کهن چند کشد؟ نشنود...

اتفاق اى هموطن! تا دشمنان را سر زنیم اتش اندر خرمن ان خیل ویرانگر زنیم بیش نگذاریم ویرانى شود در ملک ما بهر ابادى میهن استین ها برزنیم خواب غفلت...